Θεραπευτές με το γέλιο

Πώς το γέλιο γίνεται το καλύτερο παυσίπονο

Η ψυχαγωγική θεραπεία έφτασε και στην Κύπρο και προσφέρει χαμόγελα σε μικρούς και μεγάλους ασθενείς, κάνοντάς τους στ’ αλήθεια να ξεχάσουν τον πόνο τους.

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΥΣΤΑ ΝΤΖΑΝΗ*

Ο Ντάνιελ είναι Ισπανός, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ινδία. Η Φέι γεννήθηκε στην Αγγλία και έχει ζήσει στην Κίνα, την Αφρική και τη Ρουμανία, συμμετέχοντας σε εθελοντικά προγράμματα. Οι δυο τους συναντήθηκαν στη Λεμεσό, όπου ζουν τα τελευταία δυόμισι χρόνια, προσφέροντας εθελοντικά ψυχαγωγία σε ασθενείς των νοσοκομείων, εν είδει θεραπείας. Μέλη της εθελοντικής οργάνωσης Life Motivated Cyprus, κάθε εβδομάδα επισκέπτονται τους θαλάμους θεραπείας όπου νοσηλεύονται παιδιά και, ντυμένοι κλόουν, παρουσιάζουν κωμικά σκετσάκια, φτιάχνουν μπαλονοκατασκευές, παίζουν με τα παιδιά, τους διηγούνται ιστορίες, παίζουν μουσική και κάνουν τέχνη.
Ως «γιατροί κλόουν», προσφέρουν τη λεγόμενη «ψυχαγωγική θεραπευτική», μια ιδέα που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’80 από τον Αμερικανό γιατρό Πατς Άνταμς, ο οποίος έχει την πεποίθηση πως οι πιο σημαντικοί παράγοντες στη θεραπεία του ασθενή είναι η εμβίωση και η υποστήριξη. Επομένως, η ψυχαγωγία ως μέσο θεραπείας είναι πολύ χρήσιμη στην επίσπευση της ανάρρωσης, με το γέλιο να δρα κάποτε σαν φυσικό παυσίπονο.

Χάθηκε ο πόνος
Οι δύο εθελοντές στην Κύπρο, ο Ντάνιελ Κουέβας και η Φέι Πρόκτορ, πραγματοποίησαν πριν από μερικές μέρες ένα δικοινοτικό σεμινάριο εκπαίδευσης νέων ψυχαγωγών στη λεγόμενη ψυχαγωγική θεραπεία, με στόχο οι εθελοντές να αυξηθούν και το πρόγραμμα να επεκταθεί σε ολόκληρη την Κύπρο, ελεύθερη και κατεχόμενη, και με την ευκαιρία αυτή μίλησαν στον «Π» για τη δράση τους. Ο Ντάνιελ μεγάλωσε στην Ινδία και έγινε εθελοντής ακολουθώντας το παράδειγμα των γονιών του, που τους θυμάται πάντα να εργάζονται σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. «Μ’ αρέσει να μπορώ να βοηθώ ανθρώπους. Αυτό είναι το βασικό μου κίνητρο». Η Φέι, εμφανώς μεγαλύτερή του σε ηλικία, εργάζεται εθελοντικά σ’ όλη της την ζωή, έχοντας αλλάξει ήδη τρεις ηπείρους. «Άμα το αρχίσεις, δεν το σταματάς και η ζωή δεν είναι ποτέ πια ίδια. Συνειδητοποιώ πως αυτό που με κάνει ευτυχισμένη είναι να προσφέρω σε άλλους. Όλοι γεννιόμαστε με το αίσθημα της προσφοράς. Άλλοι το αναπτύσσουν και άλλοι προσπαθούν να το καταπιέσουν. Για μένα είναι τρόπος ζωής», μας είπε.

Στην Κύπρο έφτασαν πριν δυόμισι χρόνια, με στόχο να στήσουν κι εδώ το πρόγραμμα «life motivated». Ξεκίνησαν με επισκέψεις στο νοσοκομείο της Λεμεσού και προχώρησαν στη Λευκωσία και στη Λάρνακα. Εστιάζουν κυρίως σε παιδιά ασθενείς, αλλά κάποτε και σε ενήλικες. Με τους μεγάλους είναι πιο δύσκολο. Πρέπει να τους πείθουν ότι είναι άσκοπο να μένουν ακίνητοι στο κρεβάτι και πως η κίνηση θα τους κάνει καλό. «Με το πρόγραμμά αυτό τους δίνουμε σεβασμό και, αφού το κάνουμε πάντα με την άδεια των ασθενών, τους δίνουμε την εξουσία να αποφασίσουν. Αν συνεργαστούν, βλέπουν την εμπειρία του νοσοκομείου με άλλο μάτι», λέει η Φέι. Με τα παιδιά είναι πολύ διαφορετικό. Οι εθελοντές κάνουν τα πάντα προκειμένου οι μικροί ασθενείς να γελάσουν και τότε νιώθουν και οι ίδιοι παιδιά. «Χαίρονται, νιώθουν αγάπη και ότι κάποιος πραγματικά νοιάζεται. Μια φορά, ένα παιδί πονούσε το χέρι του πολύ και το κρατούσε συνεχώς ακίνητο, γιατί φοβόταν. Μετά το παιχνίδι, ο γιατρός πρόσεξε ότι το κουνούσε και το ρώτησε αν είναι καλά. Το παιδί είχε κιόλας ξεχάσει τον πόνο του», λέει η Φέι.

Όχι πια τρομακτικό μέρος
Τον περασμένο μήνα, σε συνεργασία με τον Παγκύπριο Σύνδεσμο Καρκινοπαθών και Φίλων (ΠΑΣΥΚΑΦ) διοργάνωσαν δωρεάν ένα εργαστήρι εκπαίδευσης για νέους εθελοντές, όπου οι έμπειροι παιδίατροι Σάλομον Ελγκόσι και Σέι Πίντοφ μύησαν τους συμμετέχοντες στην τέχνη της ψυχαγωγικής θεραπευτικής. Στόχος ήταν να εκπαιδεύσουν νέους εθελοντές, ώστε σύντομα η δράση αυτή να προσφέρεται σε όλα τα νοσοκομεία της Κύπρου. Για το πρόγραμμα, αν και είχε θέσεις για 30 άτομα, δήλωσαν συμμετοχή περίπου 70 νέοι και από τις δύο πλευρές του νησιού, ανάμεσά τους και Ευρωπαίοι φοιτητές που βρίσκονται στην Κύπρο για σπουδές.

«Τον προηγούμενο μήνα πήγαμε σε ένα κορίτσι που έκλαιγε όταν μπήκαμε, γιατί ήταν άρρωστη και δεν ένιωθε καλά. Όταν φεύγαμε, χαμογελούσε κι αυτή κι οι γονείς της. Ακούσαμε ότι τα παιδιά ήταν πολύ πιο συνεργάσιμα μετά την επίσκεψή μας και είχαν και λιγότερο πόνο. Και οι γονείς ήταν πιο χαρούμενοι», λέει η Φέι, αναλογιζόμενη τα αποτελέσματα της ψυχαγωγικής θεραπείας στα κυπριακά νοσοκομεία. «Όταν πρωτοήρθαμε εδώ δεν μας ήξεραν, ήταν σαν έκπληξη. Μπαίναμε στο δωμάτιο και ζητούσαμε άδεια. Θα ήθελα να δω τα νοσοκομεία να αλλάζουν, οι άνθρωποι να χαμογελούν. Να μην είναι πια ένα τρομακτικό μέρος, αλλά περισσότερο ένα ουδέτερο μέρος, παρόλο που είναι αγχωτικό περιβάλλον», καταλήγει ο Ντάνιελ.

*Δημοσιεύτηκε στον «Πολίτη» στις 9/5/2011.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s