Από τη Φουκουσίμα με αγάπη

Πώς πέρασαν 12 μέρες στην Κύπρο 25 παιδιά από την Ιαπωνία

Στο μοναστήρι του Κύκκου γέλασαν με τον Άγιο Βασίλη και στάθηκαν με σεβασμό μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Δεν έδειξαν φόβο για τη θάλασσα, ακόμη κι όταν στην Πέτρα του Ρωμιού συνάντησαν κύματα

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΥΣΤΑ ΝΤΖΑΝΗ*

Στην Ιαπωνία δεν γιορτάζουν Χριστούγεννα. Υπάρχει μια μορφή σαν τον Άγιο Βασίλη, όμως για τα περισσότερα παιδιά έχει ταυτιστεί με τους γονείς τους, που εκείνες τις μέρες τους φέρνουν δώρα. Είναι γι’ αυτό που η εννιάχρονη Ναό, το κορίτσι με τα σχιστά γελαστά μάτια που καθόταν απέναντί μου με τα χέρια της να κουρνιάζουν ντροπαλά μες στα πόδια της, μου είπε πως αυτό που της έμεινε περισσότερο από τις δώδεκα μέρες στην Κύπρο είναι η μορφή του Άγιου Βασίλη, τον οποίο συνάντησε στον Κύκκο. Ντυμένος στα ερυθρόλευκα, ο αδερφός του μητροπολίτη Ησαΐα εμφανίστηκε στα παιδιά μοιράζοντάς τους δώρα κατά τη διάρκεια μιας από τις πρώτες τους μέρες σε ένα νησί το οποίο οι περισσότεροι πριν αγνοούσαν.

Ορθόδοξα Χριστούγεννα
Συνολικά 25 παιδιά, 9-17 ετών, και 7 συνοδοί από τις περιοχές Μιγιάκι και Φουκουσίμα, οι οποίες είχαν πληγεί από τον καταστροφικό σεισμό και το τσουνάμι του περασμένου Μαρτίου, βρέθηκαν στην Κύπρο ανήμερα τα Χριστούγεννα και αναχωρούν σήμερα. Ήρθαν ως προσκεκλημένοι του υπουργείου Εξωτερικών, της Εκκλησίας της Κύπρου -η οποία κάλυψε τα έξοδα διαμονής και διατροφής- των ΜΚΟ «Εθελοντές Γιατροί Κύπρου» και της «Ομοσπονδία Γυναικών για την Παγκόσμια Ειρήνη». Η ιδέα για το ταξίδι ήρθε έμμεσα από τους εθελοντές γιατρούς, οι οποίοι, όταν έγινε ο σεισμός και το τσουνάμι, προθυμοποιήθηκαν να ταξιδέψουν στην Ιαπωνία για να προσφέρουν υπηρεσίες, όμως η ιαπωνική κυβέρνηση αρνήθηκε ευγενικά, απαντώντας πως μπορεί να διαχειριστεί την κατάσταση. Αργότερα, το υπουργείο Εξωτερικών, στην Κύπρο, γνωστοποίησε στους γιατρούς ότι η ιαπωνική κυβέρνηση θα ήθελε να φιλοξενηθούν στη χώρα μας κάποια παιδιά που έχασαν δικούς τους ανθρώπους στο τσουνάμι, και έτσι κινητοποιήθηκαν οι οργανώσεις, η Εκκλησία και το υπουργείο, φέρνοντας τα παιδιά για την περίοδο των γιορτών στην Κύπρο. Τα παιδιά θα ήταν μάλιστα 27, αν ένας μικρός δεν έχανε την τελευταία στιγμή το διαβατήριό του, ενώ ένα άλλο παιδί ακύρωσε το ταξίδι του επειδή παραμονές της αναχώρησης σκοτώθηκε ο παππούς του. Τα παιδιά που ήρθαν στην Κύπρο έχουν χάσει παππούδες ή άλλους συγγενείς στο τσουνάμι. «Εκπλαγήκαμε από τη στήριξη που συναντήσαμε εδώ και το πόσο πολύς κόσμος ήξερε για το τσουνάμι και μας εξέφρασε τη συμπαράστασή του», μας είπε η συνοδός τους, Τσίκα Γιασοτζίμα.

Πίσω στη χώρα της, οι πληγές που άφησε το τσουνάμι δεν έχουν ακόμα επουλωθεί, αφού πολλοί άνθρωποι θρηνούν την απώλεια κάποιου δικού τους ανθρώπου, ενώ πολλοί έχασαν τα σπίτια ή και τις δουλειές τους. Στην Κύπρο, όμως, είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν έναν νέο πολιτισμό και να κάνουν νέους φίλους. «Θα μας μείνει στο μυαλό περισσότερο το μοναστήρι του Κύκκου. Όταν φτάσαμε ήταν Χριστούγεννα και ήταν υπέροχη εμπειρία τα Χριστούγεννα σε μια ορθόδοξη εκκλησία», είπε η κ. Γιασοτζίμα, κι έπειτα τα παιδιά άπλωσαν, προτού φωτογραφηθούν για τελευταία φορά όλα μαζί, ένα τεράστιο πανό, που έγραφε στα αγγλικά και στα ιαπωνικά «ευχαριστούμε πολύ για τη συμπαράσταση στην ανατολική Ιαπωνία». Αυτό το πανό, μας είπε ο πρόεδρος των γιατρών εθελοντών, Γιώργος Γεωργίου, το κουβαλούσαν πάντα μαζί και το άνοιγαν σε κάθε ομαδική πόζα, ενώ, όταν είδαν το πανό που τους είχαν φτιάξει οι οικοδεσπότες για την υποδοχή, το οποίο έγραφε «καλώς ήρθατε» στα ιαπωνικά, ζήτησαν να το πάρουν μαζί τους. Στο μοναστήρι του Κύκκου, τα παιδιά απ’ τη Φουκουσίμα και το Μιγιάκι έδωσαν και ένα δείγμα της μεγάλης ευγένειας και του πνεύματος συνεργασίας που τα χαρακτηρίζει. Στο μοναστήρι πέρασαν τρεις μέρες, ξεναγήθηκαν, έμαθαν την ιστορία του, έπαιξαν και τραγούδησαν χριστουγεννιάτικα τραγούδια, παρότι στην Ιαπωνία δεν γιορτάζουν τα Χριστούγεννα. «Έχουν περισσότερο κάτι σαν προγονολατρεία», λέει ο δρ Γεωργίου. «Θεωρούν τον αυτοκράτορά τους απεσταλμένο του θεού επί της γης, και στα σπίτια τους έχουν φωτογραφίες και αναθήματα των προγόνων. Παρ’ όλα αυτά, άκουγαν με πάρα πολύ σεβασμό και ευσέβεια τα δικά μας θρησκευτικά έθιμα». Για παράδειγμα, όταν οι μοναχοί έδειξαν στα παιδιά την εικόνα της Παναγίας στον Κύκκο και το καντήλι του οποίου το λάδι συνεχώς ανανεώνεται και δεν σβήνει ποτέ, πέρασαν ένα-ένα με σεβασμό μπροστά από την εικόνα, σκύβοντας για λίγα δευτερόλεπτα το κεφάλι σε στάση προσοχής.

Η θάλασσα
Πολύ δύσκολη ήταν η επικοινωνία με τα παιδιά, αφού απ’ όλη την ομάδα μόνο η κ. Γιασοτζίμα μιλούσε αγγλικά. Βοήθησαν, ωστόσο, απρόσμενοι εθελοντές μεταφραστές, όπως τα δύο παιδιά ενός Κύπριου και μιας Ιαπωνίδας που ζουν στην Κύπρο, 13 και 10 ετών, τα οποία, μιλώντας άπταιστα ιαπωνικά, έγιναν οι διερμηνείς τους, αλλά έκαναν και παρέα με τα παιδιά. Το ίδιο και μια νεαρή Ιαπωνίδα, αρραβωνιασμένη με Κύπριο, που μετέφραζε από και προς τα αγγλικά κατά τη διάρκεια της εκδρομής των παιδιών στην Πάφο. Εκεί ήταν που τα παιδιά είχαν και την πρώτη τους επαφή με τη θάλασσα της Μεσογείου, την οποία οι διοργανωτές περίμεναν να δουν με αγωνία, αφού το ίδιο υγρό στοιχείο είναι που προκάλεσε την πολύ μεγάλη καταστροφή στη Φουκουσίμα, τον περασμένο Μάρτιο. Όμως, τα παιδιά δεν έδειξαν να κουβαλούν κάποιο τραύμα απ’ το τσουνάμι, ίσως επειδή η εγκράτεια στα συναισθήματα είναι μέρος της κουλτούρας τους. «Στην Πέτρα του Ρωμιού περίμενε κανείς να δει παιδιά φοβισμένα με τη θάλασσα, μετά την εμπειρία που είχαν. Παρόλο που είχε κύματα και σε κάποια στιγμή σκέφτηκα μέσα μου ‘ένα μικρό τσουναμάκι, πώς θα αντιδράσουν;’, τα παιδιά δεν έδειξαν κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, φάνηκε να τους αρέσει η θάλασσα. Το μόνο που θύμιζε την καταστροφή ήταν κάτι δωράκια που μας έφεραν οι συνοδοί με φωτογραφίες από το τσουνάμι», σχολίασε ο δρ Γεωργίου. Ο ίδιος έχει να πει ότι περισσότερο από τα παιδιά της Φουκουσίμα και του Μιγιάκι τον εντυπωσίασε η έμφυτη ευγένειά τους.

«Ήταν το ίδιο με τα παιδιά στις αφρικανικές χώρες, που ορισμένοι έχουν την εντύπωση ότι είναι τριτοκοσμικές και υποανάπτυκτες, όμως τα παιδιά εκεί, όπως κι αυτά της Ιαπωνίας, είναι ευγενέστατα, διακριτικά, φιλικά, υπάκουα, πολύ πειθαρχημένα», λέει. Προπάντων πειθαρχία και ευγένεια θα έλεγε κανείς πως χαρακτηρίζουν τα παιδιά της Ιαπωνίας, τα οποία δεν αφήνουν να φανούν τα συναισθήματά τους, ενώ σίγουρα είναι πονεμένα παιδιά. Τις πρώτες μέρες, μάλιστα, ήταν «κλειστά», όμως με την πάροδο των ημερών και με την επαφή που είχαν με τους οικοδεσπότες άρχισαν να ξανοίγονται και να γίνονται πιο ελεύθερα και πιο φιλικά.
Εκτός από το μοναστήρι του Κύκκου, τα παιδιά επισκέφθηκαν ακόμη τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την υπουργό Εξωτερικών, πολιτικούς αρχηγούς, όπως επίσης και δήμους, τα ψηφιδωτά της Πάφου κ.ά., ενώ σε μια εκδήλωση που έγινε στις Σπηλιές, στην Ακρόπολη, έκαναν επίδειξη παραδοσιακών ιαπωνικών παιχνιδιών και της χαρτοκοπτικής τέχνης οριγκάμι, αφότου κυπριακά συγκροτήματα παρουσίασαν παραδοσιακά τραγούδια και χορούς. Με πρόγραμμα γεμάτο ώς την τελευταία στιγμή, αναχωρούν σήμερα για την Ιαπωνία με πολλές αναμνήσεις, νέους φίλους και αμέτρητες φωτογραφίες. Ένας απ’ αυτούς θα έχει μαζί του και το φλουρί που κέρδισε στην κοπή της βασιλόπιτας, έθιμο που σαγήνευε για ώρα τον ακούραστο κινηματογραφιστή που είχε μαζί της η ομάδα.

*Δημοσιεύτηκε στον «Πολίτη» στις 6/1/2012

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s