Απ’ τη Χριστοδούλα, στην Αροδαφνούσα

Οι ανάγκες για φροντίδα των καρκινοπαθών αυξάνονται συνεχώς

arodafnousa

Στον ανακαινισμένο χώρο της Αροδαφνούσας, ο Αντικαρκινικός Σύνδεσμος φροντίζει κάθε χρόνο 250 ασθενείς και τις οικογένειές τους, για θέματα που αφορούν όχι μόνο τη νόσο αλλά και τις ψυχικές τους ανάγκες ή τα παρεπόμενα της θεραπείας

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΥΣΤΑ ΝΤΖΑΝΗ*

Στο προαύλιο της Αροδαφνούσας καθόταν μια ηλικιωμένη ασθενής. Έμεινε αρκετούς μήνες στο οίκημα του Αντικαρκινικού Συνδέσμου και τις επόμενες μέρες θα επιστρέψει στο σπίτι της.
Τώρα που άνοιξε ο καιρός, ο μικρός κήπος που περιβάλλει τα 14 ανακαινισμένα δωμάτια προσφέρεται για βόλτες στον ήλιο. Την πλησιάσαμε με τις δύο γιατρούς της Αροδαφνούσας, την κ. Σοφία Νέστορος και την κ. Ελένη Καρατζά, αμφότερες ειδικές παθολόγους με εξειδίκευση στην ανακουφιστική φροντίδα. Η ασθενής μοιάζει ήρεμη, φιλική, ανακουφισμένη στ΄ αλήθεια που βρίσκεται εκεί. Η γιατρός την προσεγγίζει, της χαμογελά, της αγγίζει το χέρι και τη ρωτά αν νιώθει καλά που φεύγει. «Καλά νιώθω, αλλά ήταν κι εδώ πολύ καλά», απαντά. Στην Αροδαφνούσα ο στόχος είναι οι καρκινοπαθείς και οι οικογένειές τους να τυγχάνουν σφαιρικής φροντίδας, όχι μόνο σχετικά με τα ιατρικά τους προβλήματα, αλλά και σε θέματα που αφορούν την καθημερινότητα και την ψυχολογία τους, μου είχε πει λίγο πριν η κ. Νέστορος, ιατρική διευθύντρια του Συνδέσμου.
Ο χώρος δημιουργήθηκε το 1976 από ασθενείς που έβλεπαν πως, υπό το βάρος και της εισβολής, οι καρκινοπαθείς, προπάντων όσοι βρίσκονταν στα τελευταία στάδια της ζωής τους, ήταν παραμελημένοι στα δημόσια νοσοκομεία. Ξεκίνησε με λίγους νοσηλευτές, ως χώρος που πρόσφερε ανακουφιστική φροντίδα, και σήμερα έχει εξελιχθεί σε ένα χώρο που φροντίζει κάθε χρόνο περίπου 250 ασθενείς στις 15 κλίνες του, με τη βοήθεια γιατρών, ασθενών, ψυχολόγου, κοινωνιολόγου, αρωματοθεραπεύτριας και ενός ιερέα. Με τον καιρό μεταμορφώθηκε και ο χώρος και τα δύο τελευταία χρόνια όλες οι κλίνες ανακαινίστηκαν, με τη βοήθεια χορηγών. «Αναβαθμίστηκαν όλες οι υπηρεσίες που πρόσφερε η Αροδαφνούσα, γιατί κάθε οικογένεια έπρεπε να αντιμετωπιστεί στο πλαίσιο της ανακουφιστικής φροντίδας: Σφαιρικά και ανθρώπινα», λέει η κ. Νέστορος. Όπως επισημαίνει, η Αροδαφνούσα διαφέρει, επειδή στελεχώνεται από μια πολυθεματική ομάδα που φροντίζει τόσο για τις οργανικές ανάγκες του ασθενή, λόγω της νόσου ή συμπτωμάτων της θεραπείας, όσο και για τις ψυχικές ανάγκες του ίδιου και των συγγενών του, ανάλογα κάθε φορά με την περίπτωση. Οι ασθενείς φτάνουν εκεί όχι μόνο για να περάσουν με φροντίδα τα τελευταία στάδια της ζωής τους, εάν η νόσος έχει προχωρήσει πολύ, αλλά και σε πρώιμα στάδια, για να τύχουν της δωρεάν φροντίδας της Αροδαφνούσας για φυσιοθεραπεία, έλεγχο πόνου, ενυδάτωση, αρωματοθεραπεία, μετάγγιση αίματος ή και για να φιλοξενηθούν οι ίδιοι ή οι συγγενείς τους, όταν π.χ. προέρχονται από μακριά και έρχονται στη Λευκωσία για ακτινοθεραπεία. Εξάλλου, εκτός των 15 κλινών της ανακουφιστικής φροντίδας, στην Αροδαφνούσα λειτουργούν και πέντε κλίνες ημερήσιας φροντίδας, ενώ παγκύπρια 1.200 ασθενείς τυγχάνουν κατ΄ οίκον φροντίδας από νοσηλευτές του Συνδέσμου. Ρωτώ τη γιατρό πόσο άλλαξε την ίδια η εμπειρία της στην Αροδαφνούσα. «Πολύ», μου απαντά. «Μαθαίνεις κι εσύ να βλέπεις πόσο πολύτιμα είναι πράγματα της καθημερινότητας που υπό άλλες συνθήκες δεν θα έβλεπες. Όπως το να βλέπεις τον ήλιο και να νιώθεις ότι είσαι τυχερός, γιατί βλέπεις, γιατί κινείσαι, γιατί μπορείς να απολαμβάνεις πράματα». Θυμήθηκε με πόση συγκίνηση είχαν επικοινωνήσει με έναν ασθενή με όγκο στον εγκέφαλο, όταν στα τελευταία στάδια της ζωής του είχε χάσει την όραση και σχεδόν την ακοή του και επικοινωνούσε μαζί τους μόνο με την επαφή. «Του έγραφα πάνω στο χέρι ΄γιατρός΄, ένα-ένα τα γράμματα, γάμα, γιώτα, άλφα… Κι έλεγε ΄γιατρός΄. Μετά έχασε και αυτή την επαφή και ήταν πάρα πολύ δύσκολο, πολύ σκληρό, διότι είναι πολύ σημαντικό να έχουμε επικοινωνία, να αντιλαμβάνεται ότι είσαι εκεί και προσπαθείς να κάνεις μερικά πράματα. Είχα νιώσει λοιπόν μεγάλη χαρά, όταν ο μουσικοθεραπευτής μας κατάφερε με την άρπα και με τους κραδασμούς της μουσικής να επικοινωνήσει μαζί του. Μια άλλη ασθενής μας, ανακάλυψε προς το τέλος της ζωής της ότι είχε ωραία φωνή και έφτιαξε ένα cd και μας το έδωσε», θυμάται η κ. Νέστορος.

*Δημοσιεύτηκε στον «Πολίτη» στις 24/4/2012.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s