Μόνοι, στα αζήτητα

Στις θυρίδες των νεκροτομείων στοιβάζονται σοροί μεταναστών

Πεθαίνουν συνήθως από κατάχρηση αλκοόλ και σχεδόν πάντα δεν τους ζητά κανείς απ’ την πατρίδα. Θάβονται στην Κύπρο με μια απλή πλάκα που γράφει το πιθανό όνομά τους

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΥΣΤΑ ΝΤΖΑΝΗ*

Έρχονται στην Κύπρο από χώρες της ανατολικής Ευρώπης, με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής, ενός σίγουρου ή καλύτερου μεροκάματου και ίσως και του καλύτερου καιρού.
Σε κάποιους από αυτούς όμως η τύχη δεν θα χαμογελάσει και μια μέρα θα βρεθούν άψυχοι, σε ένα σπίτι, ένα παγκάκι ή ένα εγκαταλελειμμένο υποστατικό. Ακόμη χειρότερα, για κάποιες δεκάδες αλλοδαπούς μετανάστες δεν θα βρεθεί κανείς να τους αναζητήσει στην πατρώα γη κι η Κύπρος θα τους φιλοξενήσει εφεξής στο χώμα της, κάτω από μια απλή, μαρμάρινη πλάκα, που θα γράφει απλώς το όνομά τους – όποτε αυτό είναι εύκολο να εξακριβωθεί.
Το παραπάνω σενάριο, όσο δραματικό κι αν μοιάζει, το ζουν συχνά τον τελευταίο καιρό οι ιατροδικαστές στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας. Πρόκειται συνήθως για άτομα που προέρχονται από την Πολωνία και τη Ρωσία και έφτασαν στην Κύπρο ως εργάτες. Ήταν κατά κύριο λόγο αλκοολικοί, που βρίσκονται νεκροί στο σπίτι τους ή σε κάποιο εγκαταλελειμμένο σπίτι, σπανιότερα και σε εξωτερικό χώρο.

Μόνοι, με αλκοόλ

Τις περισσότερες φορές ο θάνατός τους προέρχεται από κατάχρηση αλκοόλ και σε κάποιες λίγες περιπτώσεις από εγκληματική ενέργεια. «Συμβαίνει τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια, έχουμε περίπου δέκα τέτοιες περιπτώσεις το χρόνο πια. Πριν από περίπου ένα μήνα είχα τρεις περιπτώσεις, στη Λάρνακα και στη Λευκωσία. Τον έναν τον πήραν, ένας Πολωνός και μια Ρωσίδα ενταφιάστηκαν με εντολή του γενικού εισαγγελέα», δήλωσε στον «Π» η ιατροδικαστής Ελένη Αντωνίου.
Αν τους εντοπίσουν σε σπίτι, εξηγεί, συνήθως βρίσκουν και κάποιο διαβατήριο ή άλλο επίσημο έγγραφο που δηλώνει την ταυτότητα του νεκρού. Αν όμως τους βρουν κάπου έξω, μακριά, δολοφονημένους, τότε κάποτε δεν ξέρουν ποιος είναι και πού να βρουν πληροφορίες, αν και συνήθως σε όλους τους νεκρούς βρίσκουν μια ταυτότητα ή μια κάρτα που δίνει τα στοιχεία τους.
Εφόσον εξακριβωθεί η ταυτότητα του νεκρού, το περιστατικό δηλώνεται στην ανάλογη πρεσβεία, ώστε να εντοπιστούν οι οικείοι του και να κινηθούν οι διαδικασίες για να μεταφερθεί η σορός στην πατρίδα του και να γίνει η ταφή από την οικογένειά του. Όμως αυτό συμβαίνει σπάνια ή ποτέ. «Δεν ανταποκρίνεται η οικογένεια καθόλου. Μέσω της πρεσβείας ψάχνουμε να τους βρούμε από το ληξιαρχείο τους, αλλά δεν έχουμε ποτέ απάντηση ότι ναι, δέχονται. Μας απαντούν συνήθως αρνητικά», σημειώνει η κ. Αντωνίου.

Με ένα πιθανό όνομα

Τα πτώματα μπορεί να μείνουν μάλιστα για καιρό στα νεκροτομεία των νοσοκομείων, έως ότου τελεσφορήσει αυτή η διαδικασία, και δεν είναι υπερβολή ότι στα επαρχιακά νοσοκομεία, όπου οι χώροι είναι πολύ μικρότεροι, οι θυρίδες κάποτε γεμίζουν από πτώματα μεταναστών που βρίσκονται στα αζήτητα. Τότε, χρειάζεται άδεια από τον γενικό εισαγγελέα, ώστε οι σοροί να ενταφιαστούν στην Κύπρο, όπως και γίνεται τελικά στις πλείστες περιπτώσεις. Με την πιο απλή διαδικασία, χάρη και στη βοήθεια γραφείων κηδειών που αναλαμβάνουν να τους κηδέψουν δωρεάν, και με τη σεμνή προσδοκία κάποτε κάποιος να αναζητήσει τον χαμένο συγγενή ή φίλο που θάφτηκε στην Κύπρο. «Βάζουμε ένα μάρμαρο μόνο με ένα πιθανό όνομα ή το όνομα που βρίσκουν στο διαβατήριο. Τα χαρτιά τους αρχειοθετούνται και ο νεκρός μένει εκεί θαμμένος. Αν καμιά φορά τον ζητήσει κάποιος, τον δίνουν», καταλήγει η κ. Αντωνίου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s