60 μέρες έξω από το Προεδρικό

Ο Χρ. Ανδρέου είναι αποφασισμένος να μείνει μέχρι να γίνει ακτινοθεραπευτικό
xri_andreou

Της Χρύστας Ντζάνη*

Το γραφείο του Χρ. Ανδρέου, σε ένα μικρό κτήριο στη Ρηγαίνης, είναι κατακλυσμένο από βιβλία και έγγραφα, στα ράφια, στα γραφεία, στα πληκτρολόγια, στο πάτωμα, στις σκάλες της εισόδου ακόμα. Μετά βίας βρήκα μια γωνιά να ακουμπήσω τον καφέ μου. Ο εκδοτικός του οίκος έχει από καιρό σταματήσει να εκδίδει και το γραφείο του τώρα έχει γίνει το σπίτι του. Εκεί πηγαίνει δυο-τρεις ώρες κάθε πρωί για ένα ντους, τουαλέτα, λίγο φαΐ, όταν τον αντικαθιστά ένας νεαρός άνεργος εθελοντής στο πόστο του έξω από το Προεδρικό, εκεί όπου εδώ και δύο μήνες ακριβώς πια απεργεί, μέχρι να πάρει τη δέσμευση της κυβέρνησης για δημιουργία ακτινοθεραπευτικού κέντρου στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Εκεί περνά τη μέρα του και κοιμάται τα βράδια. Σε ένα αυτοσχέδιο γραφειάκι, κάτω από ένα πρόχειρο αντίσκηνο. Από κει στέλνει κάθε απόγευμα τα emails διαμαρτυρίας του σε δεκάδες αποδέκτες, με ένα λάπτοπ που παίρνει ρεύμα από γεννήτρια και ίντερνετ δανεικό, απ’ τη γειτονιά.
Συναντηθήκαμε σε ένα από τα πρωινά του διαλείμματα, παραμονή του μνημοσύνου της συζύγου του. Η αγαπημένη του Θεανώ πέθανε από καρκίνο στις 20 Ιουλίου 2005, έπειτα από μια πολύ μακρά μάχη με τη νόσο που ξεκίνησε το 1988. Τότε οι γιατροί τής έδωσαν τρεις μήνες ζωή. Δεν θα τα βάλουμε κάτω, είχαν πει με τον Χρίστο, κι οι τρεις μήνες έγιναν δεκαεφτά χρόνια, αφού χρειάστηκε να ταξιδέψουν μαζί για τη θεραπεία της στο Ισραήλ, την Ελλάδα, τη Γερμανία, την Αγγλία, την Αμερική και τη Βραζιλία. Λίγες μέρες πριν πεθάνει, σε μια έκλαμψη ενώ βρισκόταν σε αφασία, τον κάλεσε και του ζήτησε, ανάμεσα σε άλλα, να μην σταματήσει ποτέ τους αγώνες για το ακτινοθεραπευτικό. Στην κηδεία της, ο Χρ. Ανδρέου, όπως αυτοαποκαλείται, έδωσε ιερό όρκο «ενώπιον Θεού και ανθρώπων» ότι θα τηρήσει αυτήν την υπόσχεση. Και έτσι πράττει έκτοτε.

Μια τρέλα ιερή
Οι περιπέτειές του για τους καρκινοπαθείς ξεκίνησαν από την πρώτη στιγμή της διάγνωσης της Θεανώς. Όταν ζήτησε από τον γιατρό να τους δώσει την έκθεση, για να πάρουν και μια δεύτερη γνώμη, εκείνος αρνήθηκε λέγοντάς του πως ήταν μάταιο, δεν της έμεναν πάρα λίγοι μήνες ζωή. Ο Χρ. Ανδρέου θυμάται πως τον έπιασε απ’ τον γιακά και του φώναξε: «Δεν είσαι το αρμόδιο πρόσωπο για να σκοτώσεις τη γυναίκα μου!». Τελικά πήρε κρυφά την έκθεση, πήγαν στο Ισραήλ, θεραπεύτηκε. Το 1993, όταν τέλειωσε η θεραπεία, ξεκίνησε νέος καρκίνος, πάλι πρωτογενής, στο ενδομήτριο. Αυτήν τη φορά, οι γιατροί τούς έδωσαν τρία χρόνια ζωή. Έζησε δώδεκα. Όση ώρα μιλά για τη μάχη της γυναίκας του με την ασθένεια -με αξιοθαύμαστη μνήμη λεπτομερών ημερομηνιών- το κάνει σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο. «Μείναμε στο νοσοκομείο, πήγαμε στο εξωτερικό…».
xri_andreou_old
Ο σύνδεσμος καρκινοπαθών ΕΛ.Α-ΖΩ, του οποίου ηγείται, ξεκίνησε με μια πρωτοβουλία της Θεανώς. Το 2003, σε μια από τις πρώτες κινήσεις της ως υπουργού Υγείας, η Ντίνα Ακκελίδου διέταξε το σταδιακό κλείσιμο των κλινών του Ογκολογικού του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας και την παραπομπή ασθενών στο Ογκολογικό Κέντρο της Τράπεζας Κύπρου. Ακολούθησε μια μεγάλη μάχη για να μείνουν οι θάλαμοι ανοιχτοί, που κάθε τόσο έκλειναν. «Έκλεινε η κυβέρνηση τον θάλαμο, τον ανοίγαμε με το ζόρι και βάζαμε μέσα ασθενείς. Πηγαινοερχόταν η αστυνομία συνέχεια», λέει. Αργότερα, όταν στη μετακόμιση στο νέο νοσοκομείο κρίθηκε ότι δεν υπάρχει χώρος για να δημιουργηθεί ογκολογικό κέντρο, ξανά αγώνες. Απέδειξαν ότι χώρος υπήρχε και έφτασαν ώς το Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο διέταξε να μεταφερθεί το ογκολογικό κέντρο από το παλιό νοσοκομείο στο νέο. Όταν η απόφαση δεν τηρήθηκε, απήργησαν ξανά, έξι μήνες συνεχόμενους στην πλατεία Ελευθερίας, το 2006. Το Ογκολογικό άνοιξε. Χωρίς όμως τα τρία ακτινοθεραπευτικά μηχανήματα. Τα δύο κοβαλτίου τα οποία η κυβέρνηση δεν τα επιδιόρθωσε ποτέ, παρά την προσωπική δωρεά 2.000 λιρών του κ. Ανδρέου για το ένα από τα δύο, και τελικά καταστράφηκαν στην κατεδάφιση του παλιού νοσοκομείου, το 2009. Και το τρίτο, το Pantak, που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Ο κ. Ανδρέου επιμένει πως έδωσε πληροφορίες στην αστυνομία για το πού βρίσκεται το μηχάνημα, όμως ουδέποτε το έψαξαν. «Έκλεισαν την υπόθεση χωρίς να με ενημερώσουν».
Νέες διαμαρτυρίες, νέες καταγγελίες, αγώνες. Ασταμάτητοι. Από την πλευρά πια του ΕΛ.Α-ΖΩ. Τα πρώτα χρόνια της ασθένειας της Θεανώς ήταν μέλη του ΠΑΣΥΚΑΦ. Έφυγε αγανακτισμένος, λέει. «Δεν μπορούσα να αντέξω κάποιες καταστάσεις εκεί, κάποιες σπατάλες, κάποιους ετσιθελισμούς». Σήμερα κατηγορεί τους μεγάλους συνδέσμους καρκινοπαθών ότι μετέτρεψαν τον καρκίνο σε επιχείρηση. «Έχουν γραφεία μάρκετινγκ, διαφήμισης κτλ. Και μπάτζετ 2,7 εκατ. περίπου ο καθένας. ‘Επιχείρησις καρκίνος’, για αυτό τους ονομάζω καρκινονούς». «Δεν φοβάστε μηνύσεις;», ρωτώ. «Μήνυση κάνεις σε κάποιον όταν ο άλλος δεν έχει αποδείξεις για αυτά που λέει. Προκαλώ να μου κάνουν μήνυση και τους προκαλώ σε συζήτηση».
Διερωτώμαι πώς τα βγάζει πέρα ο δικός του σύνδεσμος, ο ΕΛ.Α-ΖΩ. «Από δωρεές του κόσμου και δυστυχώς από τις κηδείες. Αυτό είναι που ενοχλεί κάποιους», λέει, «διότι όταν κάνουν εισφορές σε μας, μειώνονται τα έσοδά τους». Διερωτώμαι ακόμα πώς ζει ο ίδιος, 67 χρονών πια, με το γραφείο του κλειστό. Πώς τα βγάζει πέρα και γιατί διαμαρτύρεται έξω από το Προεδρικό ολομόναχος, αφού υπάρχει ο σύνδεσμος. «Παίρνω σύνταξη, τρελά λεφτά, 641 ευρώ τον μήνα. Και τρώω απ’ όσα φύλαξα για τα γηρατειά μου. Όσο αντέξω, αλλά έχω πίστη. Είμαι μόνος μου στο Προεδρικό για να μην ταλαιπωρώ καρκινοπαθείς. Και να μην έρθει κανένας βαλτός να κάνει φασαρία», λέει. Χθες συμπλήρωσε 60 μέρες διαμαρτυρίας έξω από το Προεδρικό. Θα μείνει εκεί μέχρι να του υποσχεθεί η κυβέρνηση πως θα φτιάξει ακτινοθεραπευτικό κέντρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Τις πρώτες μέρες της διαμαρτυρίας, τον κάλεσαν μέσα ο υπουργός Υγείας και ο υφυπουργός παρά τω Προέδρω. Τον εκνεύρισαν. «Είχαν άγνοια της στρατηγικής για τον καρκίνο που ψηφίστηκε από τη Βουλή το 2009. Και ισχυρίστηκαν ότι δεν ήξεραν για την επιστολή που μου έστειλε ο Αναστασιάδης στις 3/2/2013, πριν από τις εκλογές, που δεσμευόταν ότι θα κάνουμε ογκολογικό κέντρο. Είπαν ότι δεν υπάρχουν λεφτά. Δεν ήξεραν ότι ψηφίστηκε το σχετικό κονδύλι από τη Βουλή». «Πόσο καιρό προτίθεστε να μείνετε έξω από το Προεδρικό;». «Όσο χρειαστεί», λέει. «Την άλλη φορά έμεινα 182 μέρες». «Δεν φοβάστε μην σας πουν γραφικό, τρελό;». Χαμογελά. «Κάποτε, σε μια βράβευση από τις Πολιτιστικές υπηρεσίες για ένα έργο που εξέδωσα, το 1993, ο διευθυντής τους Γιάννης Κατσούρης είχε πει: Ο Χρ. Ανδρέου είναι τρελός. Με την αρχαία έννοια. Κάνει πράματα που δεν τολμά άλλος να κάνει. Έχει μιαν ιερή τρέλα και κάνει πράματα που άλλοι δεν τολμούν». «Έτσι νιώθετε;». «Ναι. Ένας τρελός που κάνει πράματα που οι άλλοι δεν τολμούν να κάνουν».

*Δημοσιεύτηκε στον «Πολίτη» στις 21/7/2013

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s