Χομς, όπως Χιροσίμα

Ο πρόεδρος της Ένωσης Συρίων της Διασποράς μιλά για τον εμφύλιο

homs

Δεν γεννήθηκε άνθρωπος στον κόσμο στυγνός όπως ο Άσαντ, λέει ο Σάμπετ Αμπάραχ. Χαρακτηρίζει δημοκράτες τους αντικαθεστωτικούς και τονίζει πως ο συριακός λαός δεν θα επιτρέψει διολίσθηση σε ακραίο ισλαμικό καθεστώς

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΥΣΤΑ ΝΤΖΑΝΗ

Στο συριακό εστιατόριο του Syrian Arab Friendship Club, στη Λευκωσία, στη μεγάλη, δροσερή του αυλή, υπάρχουν δύο μικροί, διακοσμητικοί νερόμυλοι. Μου θυμίζουν τους ξακουστούς νερόμυλους της Χάμα και, μόλις εμφανίζεται στο ραντεβού μας ο ιδιοκτήτης, Σάμπετ Αμπάραχ, τον ρωτώ -μπερδεμένη- αν είναι αντίγραφο «εκείνων της Χομς». «Χάμα», με διορθώνει. «Απ’ τη Χομς είμαι εγώ». Την πόλη με τις μεγαλύτερες καταστροφές στον εμφύλιο που μαίνεται στη χώρα τα τελευταία δυο χρόνια. Αναπόφευκτα, ξεκινάμε τη συζήτηση από τη γενέτειρά του, αν έχει πάει πρόσφατα και πώς τη βρήκε. Ο κ. Αμπάραχ είναι αφοπλιστικός: «Έχεις δει φωτογραφίες από Χιροσίμα, Ναγκασάκι; Έτσι είναι η Χομς. Χειρότερα είναι. Και τα περίχωρα της Δαμασκού το ίδιο. Όπου χτυπάει ο Άσαντ έτσι είναι. Κι όπου έχει αντικαθεστωτικούς, χτυπάει συνέχεια», λέει.

Πρόσφυγες
20130831_syriosΟ Σάμπετ Αμπάραχ είναι πρόεδρος της Ένωσης Συρίων της Διασποράς και της συριακής κοινότητας στην Κύπρο, που αριθμεί περίπου 5.000 μέλη. Ο ίδιος έφτασε στην Κύπρο το 1993, με προοπτική να εργαστεί λίγα χρόνια, να βγάλει χρήματα και να επιστρέψει στη Συρία για να συνεχίσει τις σπουδές του στη Φιλοσοφία. Τελικά, του άρεσε η χώρα και έμεινε. Σήμερα στην Κύπρο ζουν αρκετά μέλη από την οικογένειά του. Απ’ όσους έμειναν πίσω, οι μισοί περίπου, αδέρφια, γονείς, συγγενείς, έγιναν πρόσφυγες λόγω του εμφυλίου, στην Ιορδανία, τον Λίβανο και την Κύπρο. Στενούς συγγενείς δεν έχασε, όμως από την ευρύτερη οικογένειά του έχουν σκοτωθεί τα τελευταία δύο χρόνια περίπου 40 άτομα. Η πόλη του, η Χομς, ως πόλη δεν υφίσταται πια. «Όλα τα κτήρια έχουν πέσει. Οι περισσότερες πόλεις έχουν πάθει μεγάλες ζημιές, το Αλέπο, τα περίχωρα της Δαμασκού. Μόνο η Λατάκεια και η Ταρτούζ είναι εντάξει», λέει ως αυτόπτης μάρτυρας, αφού ως πρόεδρος της Ένωσης των Συρίων της Διασποράς επισκέπτεται μαζί με άλλα μέλη τακτικά τη χώρα μέσω των συνόρων Τουρκίας και Ιορδανίας για να παραδώσουν ανθρωπιστική βοήθεια. Η κατάσταση που βλέπει είναι συνήθως δραματική: Εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες έχουν περάσει τα σύνορα για την Τουρκία και διαμένουν σε πρόχειρους καταυλισμούς με πλαστικά αντίσκηνα, χωρίς τις βασικές ανέσεις. Περισσότεροι από 1 εκατ. πρόσφυγες πέρασαν στον Λίβανο και στην Ιορδανία. Στο Αζάταρι, ο καταυλισμός στεγάζει 120.000 ανθρώπους σε σκηνές, χωρίς τουαλέτα, χώρους εστίασης. Μονάχα ο καταυλισμός που έφτιαξαν τα Εμιράτα είναι καλός, έχει καμπίνες, τουαλέτες, εστιατόρια, αλλά εκεί στεγάζονται μόνο 10.000 από τους πρόσφυγες που εγκατέλειψαν τη χώρα.

«Δεν γεννήθηκε χειρότερος»
Ο Άσαντ είναι ο μοναδικός από τους ηγέτες της περιοχής που, ενώ ταρακουνήθηκε από την Αραβική Άνοιξη κι οι μάχες στη χώρα του μαίνονται, παρέμεινε στη θέση του. Ο πρόεδρος της Ένωσης Συρίων της Διασποράς δεν το θεωρεί τυχαίο: τον χαρακτηρίζει αδίστακτο δικτάτορα ανέκαθεν, αλλά και δολοφόνο, «καθώς έδινε εντολές να σκοτώνουν ακόμα και άμαχο πληθυσμό, γυναίκες και παιδιά». Και αυτός και ο πατέρας του – αν και στον πατέρα του αναγνωρίζει πως, αν ήταν αυτός στην εξουσία, τα πράγματα δεν θα έφταναν ώς εδώ. Ο Μπασάρ Αλ Άσαντ όμως μάλλον έδωσε το στίγμα του εξαρχής: «Ποτέ δεν ήταν δημοκράτης. Κληρονόμησε την εξουσία στα 34. Δεν επιτρεπόταν ένας Πρόεδρος να είναι 34 χρόνων, αλλά άλλαξε το Σύνταγμα στα μέτρα του μέσα σε μισή ώρα για να γίνει. Νομίζει πως η Συρία είναι περβόλι του κι εμείς σκλάβοι του. Έτσι μας έβλεπε μια ζωή. Ήμασταν ελεύθεροι πολιορκημένοι στην ίδιά μας τη χώρα. Δεν έχει γεννηθεί χειρότερος άνθρωπος στη Γη. Όποιος κι αν είναι δικτάτορας, θα είναι καλύτερος», λέει. Για αυτό και τον πόλεμο δεν τον θεωρεί τόσο εμφύλιο, όσο εξέγερση του συριακού λαού ενάντια στον δικτάτορά του. «Εμείς δεν τσακωνόμαστε μεταξύ μας. Από τη μία είναι ο λαός της Συρίας που προσπαθεί να κερδίσει την ελευθερία του και την αξιοπρέπειά του και από την άλλη είναι το δικτατορικό καθεστώς του Άσαντ, με συμμάχους του το Ιράν, τη Ρωσία και τη Χεζμπολάχ και οι μεγάλες δυνάμεις τσακώνονται στη Συρία για τα συμφέροντά τους στη Συρία και την πληρώνει ο συριακός λαός». Για τα χημικά όπλα δεν έχει αμφιβολία: Τα έριξε ο Άσαντ. Οι αντικαθεστωτικοί, λέει, δεν έχουν τέτοια όπλα και χρησιμοποιούν απλό οπλισμό. «Οι αντικαθεστωτικοί ζουν με τον συριακό λαό. Στην περίπτωση που είχαν τέτοια όπλα, θα τα χρησιμοποιούσαν εναντίον του καθεστώτος». Όσο για τη φημολογούμενη επίθεση των δυτικών χωρών εναντίον του Άσαντ, ο κ. Αμπάραχ θεωρεί ότι έχει αργήσει πολύ. «Γιατί άφησαν τουλάχιστον 200.000 ανθρώπους να πεθάνουν και το 70% της χώρας να ισοπεδωθεί; Πιστεύω πως άργησαν γιατί δεν βλέπουν τον συριακό λαό, αλλά τα συμφέροντά τους η κάθε μεγάλη χώρα στην περιοχή. Τώρα που ο Άσαντ ξεπέρασε τα όρια και χρησιμοποίησε χημικά, είπαν να επέμβουν. Πρέπει να επέμβουν για να σταματήσει επιτέλους αυτή η αιματοχυσία στον συριακό λαό από τον μεγαλύτερο δικτάτορα που πέρασε από όλο τον κόσμο. Όσο κάποιος δεν επεμβαίνει, ο αδίστακτος δολοφόνος θα συνεχίσει να σφάζει γυναίκες και παιδιά και θα συνεχίσει το «έργο» του και σε άλλες χώρες», λέει.

Οι διάδοχοι
Η ιδιαιτερότητα της Συρίας είναι επίσης πως σε περίπτωση που το καθεστώς Άσαντ πέσει, δεν είναι ξεκάθαρο ποια θα είναι διάδοχη κατάσταση και πόσο καλύτερη θα είναι. Αρκετοί αναλυτές, Δυτικοί, αλλά και Σύριοι, κυρίως χριστιανοί, εκφράζουν ανησυχίες πως στη θέση του θα ορθωθεί ένα αυστηρό ισλαμικό καθεστώς, που θα καταπιέζει την έως τώρα ανεκτική στις διαφορετικές θρησκείες συριακή κοινωνία. «Όποιος θα έρθει μετά τον Άσαντ θα είναι καλύτερος», λέει ο κ. Αμπάραχ. «Θα ακολουθήσει σίγουρα μία δύσκολη περίοδος, γιατί πρώτα πρέπει να εξαλειφθούν οι διάφορες εξτρεμιστικές ισλαμιστικές οργανώσεις που τις έχει δημιουργήσει το καθεστώς, για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια υγιή, δημοκρατική χώρα». Κατά τη γνώμη του, οι φανατικές ισλαμιστικές οργανώσεις οργανώθηκαν από τον ίδιο τον Άσαντ, ως επικοινωνιακό αντίβαρό του: «Τους έβγαλε από τη φυλακή, τους εκπαίδευσε και τους έβγαλε έξω. Αυτοί δεν πολεμούν τον Άσαντ, πιάνουν μόνο μερικές περιοχές. Ο Άσαντ θέλει να δείξει στον κόσμο ότι ο πόλεμος στη Συρία είναι ανάμεσα στη Συρία ως κράτος και τις φανατικές ισλαμιστικές οργανώσεις, όχι ότι ο κόσμος ξεσηκώθηκε για την ελευθερία του. Θέλει να δείξει πως ο συριακός λαός ούτε με τον Άσαντ είναι, ούτε με τους αντικαθεστωτικούς και ότι αυτοί που θα έρθουν μετά θα είναι χειρότεροι από τον ίδιο. Όμως ο συριακός λαός που ξεσηκώθηκε για να ρίξει τον Άσαντ θα ρίξει αυτές τις οργανώσεις γιατί είναι ξένοι, δεν είναι δικοί μας. Κι αν έχει Σύριους, δεν μεγάλωσαν μέσα στον συριακό λαό». Περιγράφει τον συριακό λαό σαν ένα μωσαϊκό από χριστιανούς, μουσουλμάνους, δρούζους, αλεβίτες, Κούρδους, Άραβες, που όμως έμαθαν να ζουν μαζί χωρίς προβλήματα. «Μπορεί να ζεις δέκα χρόνια με κάποιον και να μην ξέρεις τη θρησκεία του. Ίσως το καταλάβεις από το όνομα. Αν είναι Τζορτζ, είναι χριστιανός, αν είναι Μοχάμεντ είναι μουσουλμάνος. Ναι, υπάρχουν φανατικές οργανώσεις στη Συρία, αλλά πόσοι είναι; Δέκα χιλιάδες; Τι κάνουν μέσα σε 24 εκατομμύρια; Η νοοτροπία τους είναι ξένη, δεν μπορούν να ζήσουν μαζί μας. Δεν είμαστε σαν το Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Δεν είμαστε και Ευρώπη, αλλά είμαστε ανεκτικός λαός, όχι φανατικοί. Οι γυναίκες στη χώρα μας δεν ντύνονται με μπούρκα, δεν ταιριάζουν αυτά στη Συρία, ένα 2% μόνο είναι έτσι. Αυτά όλα τα έφερε ο Άσαντ, θέλει να πει πως αν φύγει αυτός, έτσι θα είναι. Ο κόσμος δεν θα το επιτρέψει. Εμείς θέλουμε δημοκρατία κι αυτοί δεν θα μας φέρουν δημοκρατία, είναι χειρότεροι. Οι περισσότεροι αντικαθεστωτικοί είναι πολύ μορφωμένοι, ανοιχτόμυαλοι, πολεμούν για τη δημοκρατία. Ο συριακός λαός δεν θέλει πόλεμο. Θέλουμε να διώξουμε τον Άσαντ και να κάνουμε μια δημοκρατική χώρα».

Η Κύπρος δεν βοηθά
Ο κόσμος που συναντά τον κ. Αμπάραχ στο εστιατόριο, Κύπριοι κατά κύριο λόγο, τον ρωτούν για τις εξελίξεις στη χώρα. Διερωτώνται ποιος έριξε τα χημικά, βρίσκουν λάθη στον Άσαντ και γενικά συμπαρίστανται. Όχι όμως και η Κυπριακή Δημοκρατία. «Ο κυπριακός λαός είναι πολύ καλός μαζί μας. Αλλά έχουμε πρόβλημα με την κυβέρνηση. Ούτε βοηθά, επειδή δεν έχει χρήματα, ούτε βρίσκει λύσεις. Πες ότι είμαι αιτητής πολιτικού ασύλου. Έφτασα με βάρκα, με τη γυναίκα και τα παιδιά μου. Ζητώ λεφτά, λένε «δεν έχουμε λεφτά». Εντάξει. Ζητώ άδεια να πάω να δουλέψω, πάλι «όχι». Άρα να κλέψω; Να γίνω ζητιάνος; Ή δώσε μου λεφτά σαν χώρα ή άφησέ με να δουλέψω. «Όχι. Οι Κύπριοι δεν βρίσκουν δουλειά, θα βρουν οι ξένοι;». Ο Κύπριος όμως έχει σπίτι να κοιμηθεί. Εγώ έχασα το σπίτι μου, ήρθα με βάρκα, έχασα δικούς μου ανθρώπους στον δρόμο. Είναι μεγάλη η διαφορά στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης. Αμέσως προσφέρουν χώρο για διαμονή, χαρτιά και σε δυο – τρεις μήνες, έξι το πολύ, δίνουν διαβατήριο, επίδομα και δικαίωμα να εργαστείς παντού. Έχουν δίκιο απ’ τη μια πλευρά, δεν έχουν λεφτά, όμως απ’ την άλλη πρέπει να είσαι άνθρωπος. Ή να τους δώσουν χρήματα ή δικαίωμα να δουλέψουν. Στο τέλος βρίσκουν δουλειά παράνομα. Θες δεν θες δουλεύουν. Αλλά αντί να είναι νόμιμοι, είναι παράνομοι κι αυτοί κι οι εργοδότες τους. Τα Ηνωμένα Έθνη δίνουν λεφτά για αυτό τον σκοπό. Τι τα κάνουν; Η δε αίτησή τους για άσυλο, δεν εξετάζεται ποτέ». Κατά τη γνώμη του, η κυβέρνηση δεν εξυπηρετεί τους αιτητές ασύλου, για να μην έρθουν περισσότεροι στη συνέχεια. «Ο κυπριακός λαός στάθηκε κοντά στον κυπριακό λαό, η κυβέρνηση όμως όχι». Ρωτώ αν ήταν πάντα έτσι. «Όχι, η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν χειρότερη. Ο Χριστόφιας έπαιρνε οδηγίες από τον Πούτιν, ό,τι ήθελε ο Πούτιν έκανε».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s