Η φωνή των προσφύγων

Ο Γιάννης Μπεχράκης για τη βράβευσή του με Πούλιτζερ

behrakis_refugees_macedonia

O φωτορεπόρτερ του Reuters μιλά για τη δουλειά του, στην οποία μια εικόνα του ήταν «τα μάτια του κόσμου πάνω στο σκηνικό της ανθρωπιστικής κρίσης»

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΥΣΤΑ ΝΤΖΑΝΗ*

Υπήρξαν στιγμές που ως φωτορεπόρτερ χρειάστηκε να κατεβάσουν τη φωτογραφική μηχανή και να βοηθήσουν τους πρόσφυγες που έφταναν κατά κύματα στην Ελλάδα τον τελευταίο χρόνο και έβρισκαν καταφύγιο σε πρόχειρα καταλύματα στα νησιά, στην Ειδομένη, στον Πειραιά.
Όμως ο Γιάννης Μπεχράκης και οι συνεργάτες του στο πρακτορείο Thompson Reuters, ‘Αλκης Κωνσταντινίδης και Αλέξανδρος Αβρααμίδης, που μόλις πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε ότι θα τιμηθούν με το κορυφαίο βραβείο Πούλιτζερ για τις φωτογραφίες που τράβηξαν τους τελευταίους μήνες καλύπτοντας την προσφυγική κρίση, δεν πρόκειται να μιλήσουν ποτέ για αυτές.
«Η δουλειά μας ήταν να γίνουμε η φωνή των προσφύγων, πιστεύοντας ότι κάτι μπορεί να γίνει και έγινε. Έφτασαν εθελοντές από όλο τον κόσμο, έστειλαν χρήματα και βοήθεια για τους πρόσφυγες», δήλωσε ο ίδιος χθες στον Πολίτη 107.6, μιλώντας στην εκπομπή «Πρωινή εφημερίδα».
Η βράβευση δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλη έκπληξη για τον έμπειρο φωτογράφο που, προτού επανεγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, είχε καλύψει αποστολές σε εμπόλεμες ζώνες σε όλον τον κόσμο. «Με το Reuters κάναμε δυνατή δουλειά. Για πάνω από δέκα μήνες καλύπταμε τα γεγονότα στην Ελλάδα και τα νησιά». Αυτό που τους ενέπνευσε, λέει, ήταν το αίσθημα ότι μετέδιδαν τη φωνή των προσφύγων και των κατατρεγμένων και ότι ήταν οι ίδιοι τα μάτια του κόσμου πάνω στο σκηνικό της ανθρωπιστικής κρίσης που έχει στηθεί τον τελευταίο χρόνο στα ελληνικά σύνορα. Φορτίο ιδιαίτερα βαρύ λόγω της κατάστασης που επικρατεί, σημειώνει.

Παράδοση στον φακό
«Δουλέψαμε πολύ. Άρχισα να καλύπτω το γεγονός σιγά-σιγά κατά τις αρχές Μαΐου από την Ειδομένη και την Κω. Τότε έρχονταν στην Κω μία ή δύο βάρκες την ημέρα. Θυμάμαι πήγαινα σε μια παράλια στην Κω, μάκρους πέντε με έξι χιλιομέτρων και με ένα Jeep, πήγαινα πάνω κάτω και αφουγκραζόμουν τον ήχο της μηχανής των φουσκωτών, αφού ήταν βράδυ», περιγράφει ο Γιάννης Μπεχράκης. «Θυμάμαι τον πρώτο καιρό στην Κω είχαμε διαβλέψει τι θα συμβεί. Ήταν συγκλονιστικό. Βγαίνανε από τις βάρκες, σήκωναν τα χέρια τους και παραδίνονταν σε μας που κρατούσαμε τη φωτογραφική μηχανή», λέει.
Θυμάται το περιστατικό με έναν Κούρδο πρόσφυγα από τη Συρία, τον οποίο είχε γνωρίσει σε μια άλλη αποστολή στο Κομπάνι τον Νοέμβριο του 2014. Τον ξανασυνάντησε πρόσφυγα στην Κω. Ήταν εκείνος που τον αναγνώρισε και άρχισε να φωνάζει «Γιάννης, Γιάννης!», του είπε ότι τα κατάφερε και αγκαλιάστηκαν.

Αναγκαίες αποστάσεις
Μετρώντας 25 χρόνια στο επάγγελμα, ο Γιάννης Μπεχράκης παλεύει σήμερα με τον δαίμονα της καταστροφής στην ίδια του τη χώρα, είτε αφορά την οικονομική είτε την προσφυγική κρίση. «Ο εφιάλτης μου ήταν πάντα να καλύψω μια καταστροφή στην Ελλάδα. Από το 2010 το ζω και μου στοιχίζει». Παρόλα αυτά, αντέχει, κρατώντας τις αναγκαίες αποστάσεις από τα σκηνικά που διαδραματίζονται μπροστά στον φακό του. «Πρέπει ο φωτογράφος να κράτα μια απόσταση, ειδαλλιώς η συναισθηματική φόρτιση δεν του επιτρέπει να κάνει τη δουλειά του με τον δέοντα τρόπο. Αν είσαι συναισθηματικά συνδεδεμένος, δεν μπορείς, βάζεις τα κλάματα» κατέληξε.

 

*Δημοσιεύτηκε στον «Πολίτη» στις 22/4/2016

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s